Baardblog van een oliebaron (3)

Ik sloot mijn vorige blog af met mijmeringen over een nieuwe Sandelhout geur die mij in mijn schoot geworpen werd door mijn hoofdleverancier. Een geur die zo rijk is dat hij eigenlijk geen toevoegingen behoeft. Maar een geur zonder de magie van Dutchbeards is geen Dutchbeards geur. Zo kort door de bocht dat past gewoon niet bij mij als persoon. Ik ben altijd op zoek naar dat bijzondere, dat “net even iets extra’s”!

Mijn leventje zit vol met muziek, soms tot grote ergernis van mijn ega, ik heb namelijk altijd wel een muziekje op de achtergrond aan staan. Soms gaat dit zo ver (als ik alleen ben) dat ik TV zit te kijken met op de achtergrond wat lekkere muziek, maar dat terzijde. Ik zit in mijn laboratorium en over de speakers speelt een nummer van de “Zac Brown Band” – “Toes”. Een heerlijk relaxed nummer met vooral grappige lyrics. Dit nummer brengt mijn gedachten naar een heerlijke zomerse bestemming ergens aan een rustig strand.

Voor mij staat het flesje met Sandelhout, ik blijf maar snuffelen. Hoe kan ik hier nu iets mee zonder dat ik de bijzondere geur kapot maak. Opnieuw dwalen mijn gedachten af naar de zee, de golven, mijn tenen in het zand, mijn haren stug en warrig van het zeezout. Ik graai nog eens in mijn doos met geuren en mijn oog valt op twee flesjes die, alsof de duvel ermee speelt, naast elkaar staan. Twee geuren waar ik tot op heden nog niets mee gedaan heb. “Zeemineralen” een parfumolie, en “Zilte Zee” een compositie van 9 verschillende etherische olie met de meest geweldige zee geur die je maar kan bedenken.

Mijn neus maakt overuren. Ik grijp bijna automatisch naar mijn flesje met Kokos, daarna naar mijn flesje met Vanille, dan is Cananga aan de beurt. Mijn kop verliest het, mijn neus verliest het, kortom in zit vast. Laten we het maar een geuren blokkade noemen. De muziek is ondertussen vele nummers verder en gek genoeg ben ik bij een ander nummer van de “Zac Brown Band” belandt. “Island Song” is de naam en opnieuw een song over rum en het leven aan het strand. Dammit. wie wil mij wat vertellen en waarom. Laat die duvel toch eens uit mijn kop verdwijnen. Altijd grijp ik op dit soort momenten naar mijn drie favorieten. Kokos, vanille en cananga….. Maar deze keer brengen ze mij geen soelaas.

Mijn schaaltjes waarin ik de geuren combineer raken op. Mijn werkblad ligt vol met gebruikte wattenbolletjes. Noodzaak dirigeert mij naar de wasbak en gefrustreerd dat mijn creatieve proces onderbroken wordt door de noodzakelijk afwas, sta ik met mijn handen in het sop de vaat te doen. Eenmaal terug aan mijn werktafel is mijn playlist al een keer rond gegaan en speelt opnieuw het eerder genoemde nummer “Toes” over de luidsprekers. De volgende tekst speelt door mijn kop

“’cause my bartender she’s from the islands.
Her body’s been kissed by the sun.
And coconut replaces the smell of the bar.
And I don’t know if it’s her or the Rum”

En dan weet ik het ineens. Ik ben zoals gebruikelijk weer veel te complex bezig. Ik weet op een gegeven moment niet meer welke geur wat nou precies toevoegt (of juist kapot maakt). Ik kan me op dit soort momenten wel voor mijn harses slaan. Terug naar de basis! Sandelhout in combinatie met de twee zee geuren. De geuren in het fris gewassen schaaltje, en meteen de juiste verhouding. Mijn zelfvertrouwen krijgt weer een enorme boost, ik heb het nog steeds. Een nieuwe geur is geboren. En de naam, daar hoef ik niet eens over na te denken. “Driftwood”

Om af te sluiten zoals Zac Brown in “Toes” – “Life is good today”!

2 gedachten over “Baardblog van een oliebaron (3)

  1. bas. mooi geschreven.

    driftwoox is samen met urban buddha. buhdalischous..

    mijn persoonlijke favorieten.
    ga zo door en kan al niet wachten op de volgende blog

  2. In mijn Dutchbeards oliehouder staan Driftwood en Urban Buddha. Wat een geweldige geuren! Leuk om te lezen weer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.