Baardblog van een oliebaron (18) – Vijgen

Het is al weer een tijd geleden dat ik een blog heb geschreven. Gewoon te druk in het daglijks leven en te druk in mijn kop. maar nu dan toch, tijdens de vakantie. (Dat zijn de momenten dat mijn kop leeg geraakt)

Liefde voor Italië

We zijn nu op reis door Sardinië en of ik het nu wil of niet, reizen door Italië is altijd een zware opgave voor mijn neus, of het nu de geur is van de Pinus Pinea (Italiaanse steen den), de overheerlijke aroma’s van de vele open keukens in het centrum, de zoete bijna stroperige geur van de rijpe druiven in de wijngaarden. Of de aangename geur van een vijgenboom. Zelfs marmer heeft een geur in Italië. De geur van marmer is stil en mineraal, als een bergwand die de regen net heeft losgelaten. Er zweeft een zachte poederigheid omheen, een echo van kalk en eeuwenlang samengeperste aarde. Het ruikt naar stilte die hard is geworden, en naar tijd die niet voorbijgaat. Kortom ik ben gek op italië. Altijd weer een feestje voor mijn neus.

De poëzie van geuren

De poëzie van geuren is het fluisteren van herinneringen zonder woorden. Een geur kan in één adem de tijd openbreken, je terugwerpen naar een zomer die je dacht te zijn vergeten of naar een gezicht dat je jaren niet hebt gezien. Ze zweeft onzichtbaar, maar raakt dieper dan kleur of klank — rechtstreeks in het stille archief van je hart. Het kruidige begin van versgemalen koffie, de stroperige herinneringen van rijpe vijgen, de rimpelingen in je geheugen van regen die op warme aarde valt. Kortom geuren zijn magisch.

Ik heb vele malen met veel plezier het boek “Parfum” gelezen van Patrick Süskind, een boek bekend door de intense beschrijving van geuren en de obsessie van hoofdpersoon Jean-Baptiste Grenouille om het perfecte parfum te maken — met alle duistere gevolgen van dien.

Als we aan Süskind zouden vragen hoe hij de geur van vijgen zou omschrijven dan zou het iets zijn in de trend van; De geur van vijgen lag zwaar in de lucht, dik als honing die op het punt stond te kristalliseren. Het zoet was niet onschuldig: onder de stroperige huid school een warme, bedwelmende vochtigheid, als het vlees van een vrucht die nét te lang in de zon had gelegen. Het groene sap van de steel sneed daar dwars doorheen, scherp en bitter als pas gekneusd blad, en gaf de zoetheid iets priemends, iets dat zich vastzette in de neusvleugels. In die geur trilde de hitte van een middag waarop de lucht zelf leek te gisten. Je proefde de schaduw van het blad, de zandige adem van de grond, en ergens heel diep — onzichtbaar maar onontkoombaar — een vleug van overrijp, bijna rottend vruchtvlees, die de belofte droeg van verleiding én verval.

Zelf zou ik het iets minder zwartgallig beschrijven maar wel met dezelfde passie: Je opent de dop — en de wereld kantelt.

Een stoot van stroperige zon slaat je in het gezicht, dik van honing en melkig sap. Er spat groen sap op, scherp als een mes dat door vers blad snijdt. Daaronder pulseert het warme hart: vlezig, zwoel, bijna zondig, met de trage zoetheid van een vrucht die te lang heeft gewacht.

Het is geen geur, het is een val: zacht, bedwelmend, en onherroepelijk.

Vijgen in Baunei

Vanavond liep ik door Baunei, een bergdorpje op het eiland Sardinië (Italië), er werd mijn olfactorisch systeem geprikkeld (ik kreeg een geur in mijn neus) die zo geweldig was dat ik wel moest stoppen. Een vijgenboom! Vijgen zijn magisch als je het over hun geur hebt, dat is ook de reden dat deze geur al eeuwen lang gebruikt wordt in verschillende parfums. Zo ook in onze Vato Loco, een heerlijke zomerse geur die mij meevoert langs verschillende herinneringen en ervaringen. En dat is dan ook de reden waarom dit één van mijn favoriete geuren is. De combinatie van tabaksblad, klaproos, groene vijgen, leer, kokos, monoi en cashmere maken de Vato Loco zo’n mooie complete geur die door vele gewaardeerd wordt.

Ook nu weer de vraag hoe Süskind dit zou omschrijven; Hier komt het — één enkele, heftige ademtocht waarin het hele parfum explodeert:

Een donker fluweel van tabaksblad slaat in je neus, rijk en rokerig, gevolgd door het ruwe, zweetdoordrenkte spoor van Russisch leer. Net als je denkt te bezwijken, breekt kokos door — vet, zoet en verzachtend als volle melk, terwijl Monoï de Tahiti je huid kust met zonovergoten bloemen.

Dan snijdt de groene vijg scherp en levend door de sluimer, een groen vlijmscherp mes dat bloedt tussen de rode pluimen van klaprozen. En juist als alles dreigt te ontploffen, daalt de poederige cashmere neer als een zachte deken, die het woelige spel tempert — een fluistering van zachtheid in een storm van geur.

Je ademt in en weet: dit is geen parfum. Dit is een verslaving.

Als je het aan mij zou liggen dan zou Süskind al mijn geuren mogen omschrijven.

Wie is de oliebaron?
Bas, bouwjaar 1971. Als producent van baardolie en andere baardverzorgingsproducten ben ik continue bezig met het ontwikkelen van nieuwe producten en zoek ik de randen op van mijn creativiteit. Dit doe ik met veel passie en vooral ook met heel veel plezier. Elke keer je grenzen verleggen, laverend tussen de mogelijkheden en onmogelijkheden van de cosmetica wetgeving en richtlijnen van de EU. Blijven vernieuwen en verbazen. Dit vraagt erg veel van je creativiteit en zorgt ervoor dan mijn hersens af en toe flink in de kreukels liggen. Dit heeft me doen besluiten om dit met jullie bij tijd en wijlen te delen via mijn blog. Zodat jullie een kijkje in de keuken hebben en begrijpen waar alle nonsens vandaan komt.